طمع ورزی

گویند پشّه بر لب دریا نشسته بود

در فکر سرفکنده به صد عجز و صد عنا


گفتند: چیست حاجتت ای پشه ضعیف

گفت آنکه آب این همه دریا بود مرا


گفتند: حوصله چو نداری مگوی این

گفتا به ناامیدی از او چون دهم رضا


منگر به ناتوانی شخص ضعیف من

بنگر که این طلب ز کجا خاست و این هوا

/ 0 نظر / 10 بازدید