نويسندگان

خیمه ها می سوزد و  شمع شب تارم شده               

در شب بیماریم آتش پرستارم شده  

ما که خود از سوز دل آتش به جان افتاده ایم                 

از چه دیگر شعله ها یار دل زارم شده

پیش از این سقای ما بودی علمدار حسین                 

امشب اما جای او آتش علمدارم شده

ای فلک جان مرا هر چند می خواهی بسوز                 

مدتی هست از  قضا دل سوختن کارم شده

جز غم امشب پیش ما یار وفاداری نماند                     

در شب تنهاییم تنها همین یارم شده

من که شب را تا سحر بی خواب و سوزانم چو شمع             

از چه دیگر شعله ها شمع شب تارم شده

بس که اشک آید به چشمم خواب شب را راه نیست       

دود آتش از چه ره در چشم خونبارم شده؟

جز دو چشمم هیچکس آبی بر این آتش نریخت             

مردم چشمان من تنها وفادارم شده

گر گلستان شد به ابراهیم آتش ها  ولی                   

سوخت گلزار من و آتش پدیدارم شده

شعله های کربلا آتش به جانم زد حسان                   

آتشین از این جهت ابیات اشعارم شده


السلام علی الحسین ( ع ) و علی علیّ بن الحسین  ( ع ) و علی  اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین 


وقتش رسیده است،که سلمان مان کنی                         مجذوب چند آیه ی قرآن مان کنی

ما بت پرست کعبه ی عشقیم،یاحسین                           قرآن ز نی بخوان که مسلمان مان کنی

ما ذهن مان به درک مقامت نمی رسد                             ای کاش مور ملک سلیمان مان کنی

قدری ز روی نیزه برای خدا بخند                                   تا آشنا به واژه ی عرفان مان کنی

با صوت جانگداز لب سنگ خورده ات                               مانند زلف خویش،پریشان مان کنی

دنبال نیزه ی تو به هر سو دویده ایم                              چیزی نمانده بی سروسامان مان کنی

مجنون تان شدیم وبه جای کویر ودشت                         می خواستی که مرد نیستان مان کنی

ما تشنه ایم،حضرت آقا نمی شود؟                               مهمان چند قطره ی باران مان کنی

ما را گدای خانه ی خود کن،همین بس است                  کی گفته ایم حاجی دکان مان کنی!؟





با اشک هاش دفتر خود را نمور کرد                 
                       در خود تمام مرثیه ها را مرور کرد                                         

 ذهنش ز روضه ها ی مجسم عبور کرد             
                       شاعر بساط سینه زدن را که جور کرد

احساس کرد از همه عالم جدا شده است           
                       در بیت هاش مجلس ماتم به پا شده است                                           


در اوج روضه خوب دلش را که غم گرفت             
                        وقتی که میز و دفتر و خودکار دم گرفت                                           

وقتش رسیده بود به دستش قلم گرفت             
                       مثل همیشه رخصتی از محتشم گرفت

باز این چه شورش است که در جان واژه ها ست       
                      شاعر شکست خورده طوفان واژه هاست                                           

بی اختیار شد قلمش را رها گذاشت                   
                      دستی زغیب قافیه را کربلا گذاشت                                           

یک بیت بعد ، واژه ی لب تشنه را گذاشت             
                      تن را جدا گذاشت و سر را جدا گذاشت                                           

حس کرد پا به پاش جهان گریه می کند             
                      دارد غروب فرشچیان گریه می کند                                           

با این زبان چگونه بگویم چه ها کشید                 
                      بر روی خاک و خون بدنی را رها کشید                                           

او را چنان فنای خدا بی ریا کشید                     
                     حتی براش جای کفن بوریا کشید                                           

در خون کشید قافیه ها را ، حروف را                   
                    از بس که گریه کرد تمام لهوف را                                         

 اما در اوج روضه کم آورد و رنگ باخت               
                    بالا گرفت کار و سپس آسمان گداخت                                         

 این بند را جدای همه روی نیزه ساخت             
                   "خورشید سر بریده غروبی نمی شناخت                                         

 بر اوج نیزه گرم طلوعی دوباره بود"                     
                   اوکهکشان روشن هفده ستاره بود                                         

 خون جای واژه بر لبش آورد و بعد از آن...           
                   پیشانی اش پر از عرق سرد و بعد از آن...

خود را میان معرکه حس کرد و بعد از آن...               
                   شاعر برید و تاب نیاورد و بعد از آن ...

در خلسه ای عمیق خودش بود و هیچکس               
                  شاعر کنار دفترش افتاد از نفس

از حمید رضا برقعی





بگذار تا نفس بکشم در هوای تو
ای مبتلای شعر منم مبتلای تو

گفتی که ابر باش ولی شعر گریه کن
گفتم به روی چشم، ولی با دعای تو

گفتی که هر غزل صلهء شعر قبلی است
گفتم چه اعتقاد قشنگی،فدای تو

شعری بخوان! برای دلم با ردیف «نور»
ای واژه واژه نام علی روشنای تو

شعری بخوان که پر بکشد روح خاکی ام
«در حس وحال عشق زلال» صدای تو

هر سال یک دهه دل من شور میزند
مانند واژه های تو در نوحه های تو

سید! خدا کند که از این جا به بعد شعر
باشی کمی به جای من و من به جای تو

یک لحظه طعم «عشق زلالت» برای من
«تصویر صحن خلوت وباران» برای تو

بگذار اعتراف کنم بیت بیت بیت
شعری نگفته ام که در آن رد پای تو ــ

پیدا نباشد آینه وار ای رفیق شعر
ای انتهای شاعری ام ابتدای تو

از خود رها به خانهء «پروانه»می رود
در هر غروب جمعه دلم پا به پای تو

یادت که هست کنج حرم ،روبه روی عشق
گفتم تمام حرف دلم را برای تو

با خط غم ،میان گهر شاد سینه ام
شعری نوشته ام به امید رضای تو


«ریحانه» در میان غزل خنده می کند
شاید به ماجرای من و ماجرای تو






این اشک ها به پای شما آتشم زدند
شکرخدا برای شما آتشم زدند

من جبرییل سوخته بالم ،نگاه کن!
معراج چشم های شما آتشم زدند

سر تا به پا خلیل گلستان نشین شدم
هر جا که در عزای شما آتشم زدند

از آن طرف مدینه و هیزم،ازاین طرف
با داغ کربلای شما آتشم زدند

بردند روی نیزه دلم را و بعد از آن
یک عمر در هوای شما آتشم زدند

گفتم کجاست خانه خورشید شعله ور
گفتند بوریای شما، آتشم زدند

دیروز عصر تعزیه خوانان شهرمان
همراه خیمه های شما آتشم زدند

امروز نیز نیّر وعمان ومحتشم
با شعر در رثای شما آتشم زدند

 



در مقام آن سه ساله اسیر کربلا

این گنج غم که دردل خاک آرمیده است                این دختر حسین سراز تن بریده است

این است دختری که پدر را به خواب دید               کز‌دشت خون به نزداسیران رسیده است

بیدار شد زخواب وپدررا ندیدوگفت                       ای‌عمه جان،‌پدرمگر‌از‌من چه دیده است

این مسکن خراب پسندیده بهر ما                       ازبهر خود جوار خدا را گزیده است

زینب به گریه گفت که باشد برادرم                      اندرسفر که قامتم از غم خمیده است     

پس ناله رقیه وزنهابلند شد                               آن ناله را یزید ستمگر شنیده است

گفتار برند سوی خرابه سرحسین                       آن‌سر که خون او زگلویش چکیده است

چون دید راس بابا،‌رقیه بدادجان                          مرغ روان او سوی جنت پریده است

این است آن سه ساله یتیمی که درجهان            جز داغ بابا وقتل برادر ندیده است   

دانی گلاب مرقد این نازدانه چیست                     از عاشقان کربلا اشک دیده است   

معمورهست تا به ابد قبر آن عزیز                         لیک قبر‌یزید‌‌را به‌جهان کس ندیده است


یا رقیه ادرکنی

باز این چه شورش است که در خلق عالم است                          باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین                                 بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است

جن و ملک بر آدمیان نوحه می کنند                                       گویا عزای اشرف اولاد آدم است

خورشید آسمان و زمین نور مشرقین                                      پرورده کنار رسول خدا حسین

کشتی شکست خورده توفان کربلا                                          در خاک و خون فتاده به میدان کربلا

گر چشم روزگار بر او زار می گریست                                  خون می گذشت از سر ایوان کربلا

از آب هم مضایقه کردند کوفیان                                            خوش داشتند حرمت مهمان کربلا

آن دم فلک بر آتش غیرت پسند شد                                         کز خوف خصم در حرم افغان بلند شد

کاش آن زمان که این حرکت کرد آسمان                                 سیماب وار گوی زمین بی سکون شدی

کاش آن زمان که پیکر او شد درون خاک                               جان جهانیان همه از تن برون شدی

کاش آن زمان که کشتی آل نبی شکست                                   عالم تمام غرقه دریای خون شدی

آل نبی چو دست تظلم برآورند                                               ارکان عرش را به تلاطم درآورند

برخوان غم چو عالمیان را صلا زدند                                    اول صلا به سلسله انبیا زدند

نوبت به اولیا چو رسید آسمان تپید                                         ز آن ضربتی که بر سر شیر خدا زدند

پس ضربتی کز آن جگر مصطفی درید                                  بر حلق تشنه خلف مرتضی زدند

روح الامین نهاد به زانو سر حجاب                                       تاریک شد زدیدن آن چشم آفتاب

 


باز این چه شورش است که در خلق عالم است   
                 باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین
                  بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است

این صبح تیره باز دمید از کجا کزو
                   کار جهان و خلق جهان جمله در هم است

گویا طلوع می‌کند از مغرب آفتاب
                   کاشوب در تمامی ذرات عالم است

گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست
                  این رستخیز عام که نامش محرم است

در بارگاه قدس که جای ملال نیست
             سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است

جن و ملک بر آدمیان نوحه می‌کنند
            گویا عزای اشرف اولاد آدم است

خورشید آسمان و زمین نور مشرقین   .........   پروردهٔ کنار رسول خدا حسین


کشتی شکست خوردهٔ طوفان کربلا
        در خاک و خون طپیده میدان کربلا

گر چشم روزگار بر او زار می‌گریست
      خون می‌گذشت از سر ایوان کربلا

نگرفت دست دهر گلابی به غیر اشک
       زآن گل که شد شکفته به بستان کربلا

از آب هم مضایقه کردند کوفیان
      خوش داشتند حرمت مهمان کربلا

بودند دیو و دد همه سیراب و می‌مکید
       خاتم ز قحط آب سلیمان کربلا

زان تشنگان هنوز به عیوق می‌رسد
       فریاد العطش ز بیابان کربلا

آه از دمی که لشگر اعدا نکرد شرم
       کردند رو به خیمهٔ سلطان کربلا

آن دم فلک بر آتش غیرت سپند شد   .......   کز خوف خصم در حرم افغان بلند شد

کاش آن زمان سرادق گردون نگون شدی
      وین خرگه بلند ستون بی‌ستون شدی

کاش آن زمان درآمدی از کوه تا به کوه
      سیل سیه که روی زمین قیرگون شدی
 
کاش آن زمان ز آه جهان سوز اهل بیت
      یک شعلهٔ برق خرمن گردون دون شدی

کاش آن زمان که این حرکت کرد آسمان
      سیماب‌وار گوی زمین بی‌سکون شدی

کاش آن زمان که پیکر او شد درون خاک
      جان جهانیان همه از تن برون شدی

کاش آن زمان که کشتی آل نبی شکست
      عالم تمام غرقه دریای خون شدی

گر انتقام آن نفتادی بروز حشر
      با این عمل معاملهٔ دهر چون شدی

آل نبی چو دست تظلم برآورند   .......   ارکان عرش را به تلاطم درآورند

برخوان غم چو عالمیان را صلا زدند
      اول صلا به سلسلهٔ انبیا زدند

نوبت به اولیا چو رسید آسمان طپید
     زان ضربتی که بر سر شیر خدا زدند
 
آن در که جبرئیل امین بود خادمش
     اهل ستم به پهلوی خیرالنسا زدند

بس آتشی ز اخگر الماس ریزه‌ها
     افروختند و در حسن مجتبی زدند

وانگه سرادقی که ملک محرمش نبود
      کندند از مدینه و در کربلا زدند

وز تیشهٔ ستیزه در آن دشت کوفیان
     بس نخلها ز گلشن آل عبا زدند

پس ضربتی کزان جگر مصطفی درید
     بر حلق تشنهٔ خلف مرتضی زدند

اهل حرم دریده گریبان گشوده مو
     فریاد بر در حرم کبریا زدند

روح‌الامین نهاده به زانو سر حجاب   ......   تاریک شد ز دیدن آن چشم آفتاب


چون خون ز حلق تشنهٔ او بر زمین رسید
        جوش از زمین بذروه عرش برین رسید

نزدیک شد که خانهٔ ایمان شود خراب
      از بس شکستها که به ارکان دین رسید

نخل بلند او چو خسان بر زمین زدند
      طوفان به آسمان ز غبار زمین رسید

باد آن غبار چون به مزار نبی رساند
       گرد از مدینه بر فلک هفتمین رسید

یکباره جامه در خم گردون به نیل زد
      چون این خبر به عیسی گردون نشین رسید

پر شد فلک ز غلغله چون نوبت خروش
      از انبیا به حضرت روح‌الامین رسید

کرد این خیال وهم غلط کار کان غبار
      تا دامن جلال جهان آفرین رسید

هست از ملال گرچه بری ذات ذوالجلال   .....   او در دلست و هیچ دلی نیست بی‌ملال

ترسم جزای قاتل او چون رقم زنند
        یک باره بر جریدهٔ رحمت قلم زنند

ترسم کزین گناه شفیعان روز حشر
       دارند شرم کز گنه خلق دم زنند

دست عتاب حق به در آید ز آستین
       چون اهل بیت دست در اهل ستم زنند

آه از دمی که با کفن خونچکان ز خاک
       آل علی چو شعلهٔ آتش علم زنند

فریاد از آن زمان که جوانان اهل بیت
      گلگون کفن به عرصهٔ محشر قدم زنند

جمعی که زد بهم صفشان شور کربلا
      در حشر صف زنان صف محشر بهم زنند

از صاحب حرم چه توقع کنند باز
       آن ناکسان که تیغ به صید حرم زنند

پس بر سنان کنند سری را که جبرئیل   .....   شوید غبار گیسویش از آب سلسبیل

روزی که شد به نیزه سر آن بزرگوار
      خورشید سر برهنه برآمد ز کوهسار

موجی به جنبش آمد و برخاست کوه
       ابری به بارش آمد و بگریست زار زار

گفتی تمام زلزله شد خاک مطمئن
       گفتی فتاد از حرکت چرخ بی‌قرار

عرش آن زمان به لرزه درآمد که چرخ پیر
     افتاد در گمان که قیامت شد آشکار

آن خیمه‌ای که گیسوی حورش طناب بود
      شد سرنگون ز باد مخالف حباب وار
     
جمعی که پاس محملشان داشت جبرئیل
     گشتند بی‌عماری محمل شتر سوار

با آن که سر زد آن عمل از امت نبی
      روح‌الامین ز روح نبی گشت شرمسار

وانگه ز کوفه خیل الم رو به شام کرد   .....   نوعی که عقل گفت قیامت قیام کرد

بر حربگاه چون ره آن کاروان فتاد
      شور و نشور واهمه را در گمان فتاد

هم بانگ نوحه غلغله در شش جهت فکند
     هم گریه بر ملایک هفت آسمان فتاد

هرجا که بود آهوئی از دشت پا کشید
      هرجا که بود طایری از آشیان فتاد

شد وحشتی که شور قیامت بباد رفت
    چون چشم اهل بیت بر آن کشتگان فتاد

هرچند بر تن شهدا چشم کار کرد
     بر زخمهای کاری تیغ و سنان فتاد

ناگاه چشم دختر زهرا در آن میان
     بر پیکر شریف امام زمان فتاد

بی‌اختیار نعرهٔ هذا حسین او
     سر زد چنانکه آتش ازو در جهان فتاد

پس با زبان پر گله آن بضعةالرسول   .....   رو در مدینه کرد که یا ایهاالرسول

این کشتهٔ فتاده به هامون حسین توست
    وین صید دست و پا زده در خون حسین توست

این نخل تر کز آتش جان سوز تشنگی
     دود از زمین رسانده به گردون حسین توست

این ماهی فتاده به دریای خون که هست
     زخم از ستاره بر تنش افزون حسین توست

این غرقه محیط شهادت که روی دشت
     از موج خون او شده گلگون حسین توست

این خشک لب فتاده دور از لب فرات
     کز خون او زمین شده جیحون حسین توست

این شاه کم سپاه که با خیل اشگ و آه
     خرگاه زین جهان زده بیرون حسین توست

این قالب طپان که چنین مانده بر زمین
     شاه شهید ناشده مدفون حسین توست

چون روی در بقیع به زهرا خطاب کرد   .....   وحش زمین و مرغ هوا را کباب کرد

کای مونس شکسته دلان حال ما ببین
     ما را غریب و بی‌کس و بی‌آشنا ببین

اولاد خویش را که شفیعان محشرند
     در ورطهٔ عقوبت اهل جفا ببین

در خلد بر حجاب دو کون آستین فشان
     واندر جهان مصیبت ما بر ملا ببین

نی نی ورا چو ابر خروشان به کربلا
     طغیان سیل فتنه و موج بلا ببین

تنهای کشتگان همه در خاک و خون نگر
     سرهای سروران همه بر نیزه‌ها ببین

آن سر که بود بر سر دوش نبی مدام
     یک نیزه‌اش ز دوش مخالف جدا ببین

آن تن که بود پرورشش در کنار تو
     غلطان به خاک معرکهٔ کربلا ببین

یا بضعةالرسول ز ابن زیاد داد   .....   کو خاک اهل بیت رسالت به باد داد

خاموش محتشم که دل سنگ آب شد
     بنیاد صبر و خانهٔ طاقت خراب شد

خاموش محتشم که ازین حرف سوزناک
     مرغ هوا و ماهی دریا کباب شد

خاموش محتشم که ازین شعر خونچکان
     در دیدهٔ اشگ مستمعان خون ناب شد

خاموش محتشم که ازین نظم گریه‌خیز
     روی زمین به اشگ جگرگون کباب شد

خاموش محتشم که فلک بس که خون گریست
     دریا هزار مرتبه گلگون حباب شد

خاموش محتشم که بسوز تو آفتاب
     از آه سرد ماتمیان ماهتاب شد

خاموش محتشم که ز ذکر غم حسین
     جبریل را ز روی پیامبر حجاب شد

تا چرخ سفله بود خطائی چنین نکرد   .....   بر هیچ آفریده جفائی چنین نکرد

ای چرخ غافلی که چه بیداد کرده‌ای
     وز کین چها درین ستم آباد کرده‌ای

بر طعنت این بس است که با عترت رسول
     بیداد کرده خصم و تو امداد کرده‌ای

ای زاده زیاد نکرداست هیچ گه
     نمرود این عمل که تو شداد کرده‌ای

کام یزید داده‌ای از کشتن حسین
     بنگر که را به قتل که دلشاد کرده‌ای

بهر خسی که بار درخت شقاوتست
     در باغ دین چه با گل و شمشاد کرده‌ای

با دشمنان دین نتوان کرد آن چه تو
     با مصطفی و حیدر و اولاد کرده‌ای

حلقی که سوده لعل لب خود نبی بر آن
     آزرده‌اش به خنجر بیداد کرده‌ای

ترسم تو را دمی که به محشر برآورند   .....   از آتش تو دود به محشر درآورند

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

اللهم اصلح قلبی بمعرفة الحسین        ....      اللهم اصلح قلبی بالذکر الحسین

اللهم الرزقنا شفاعة الحسین یوم الورود


موضوعات مرتبط: ()

برچسب‌ها: اشعار و نوحه شام غریبان , نوحه اسارت , اشعار و نوحه اسارت کاروان امام حسین (ع) , متن مداحی شام غریبان حسین
[ یکشنبه ٥ آذر ۱۳٩۱ ] [ ٤:٢٦ ‎ب.ظ ] [ کلات ]

.: Weblog Themes By kalat :.

درباره وبلاگ

این وبلاگ جهت معرفی روستای کلات طراحی شده است. نام این روستا در زبان فارسی به صورت Kalat نوشته و خوانده می شود ولی در بین افرادی که به لهجه دشتیاتی تکلم دارند به دلیل تبدیل تمام حروف فتحه دار به کسره به صورت Kelat خوانده می شود.
امکانات وب

دانلود سینه زنی بوشهری روستای کلات (تصویری)

متن نوحه و واحد بوشهری


RSS Feed