نويسندگان

بناى بوشهر را به اردشیر ساسانى نسبت داده‌اند که نام اصلى آن «رام اردشیر» بود. گفته مى‌شود که «رام اردشیر» به مرور زمان به «ریشهر» تبدیل شد. به نظر مى‌رسد که بوشهر تحریف شدهٔ ریشهر - همان شهر قدیمى - است. در سال ۱۱۵۰ هـ.ق «ابومهیری» پسر شیخ ناصرخان ، ناخدا باشى کشتى‌هاى نادرشاه ، طرح اصلى بوشهر را پى‌ریزى کرد و این شهر را مقر نیروى دریایى نادرشاه قرار داد. از این زمان به بعد بوشهر به عنوان یکى از بنادر مهم خلیج‌فارس مطرح شد. در زمان کریم‌خان زند بوشهر چنان اهمیت یافت که رقیب قدرتمندى براى بندر بصره در عراق شد. این بندر در زمان اوج خود از مراکز عمدهٔ تجارت خلیج‌فارس به حساب مى‌‌آمد و تجار بوشهر قسمت عمدهٔ بازرگانى خلیج‌فارس و اقیانوس هند را به عهده داشتند


حتى «حاج محمد شفیع» اجازهٔ چاپ و نشر اسکناس رایج بوشهر را به دست آورد و این امتیاز تا برقرارى بانک شاهى ، در بوشهر به قوت خود باقى بود. بوشهر یکى از نخستین شهرهایى است که در آن چاپخانهٔ چاپ سنگى دایر شد و پیش از بسیارى از شهرهاى مهم ایرانى ، صنایع جدیدى چون یخ‌سازى و برق ایجاد شد. مردم بوشهر از اولین ایرانیانى بودند که با مجله و روزنامه آشنا شدند. روزنامه‌‌هاى زیادى در اوایل ظهور این پدیده در بوشهر چاپ و نشر مى‌شد که از جمله روزنامه‌هاى مظفرى ، خلیج‌ ایران و نداى جنوب را مى‌توان نام برد. همچنین به علت موقعیت خاص این بندر در تجارت و کسب ثروت فراوان ، نمایندگى شرکت‌هاى خارجى و نیز کنسولگرى دولت‌هاى بیگانه از جمله بریتانیا ، آلمان و روسیه و امپراطورى عثمانى در این شهر وجود داشتند که ساختمان بعضى ا‌ز آن‌ها هنوز پابرجاست. با ایجاد راه‌آهن سراسرى ، امور تجارى این بندر به خرمشهر انتقال یافت و به تدریج از رونق آن کاسته شد. بوشهر امروزى شهرى توسعه یافته و نوسازى شده و یکى از شهرهاى مهم ساحلى با اقتصاد دریایى و صنایع تبدیلى است.
    تنگستان
تنگستان ناحیه‌‌اى است در شرق دشتستان که مرکز آن اهرم است. قلعهٔ معروف تنگستان در آبادى «پهلوان‌کشی» واقع است که خرابه‌هاى آن باقى مانده است. اهالى تنگستان در دوران اخیر و از زمان زندیه تا این اواخر به شجاعت و میهن‌پرستى معروف بوده‌اند. در باب دلاورى‌ها و فداکارى‌هاى اهالى غیور تنگستان در جنگ جهانى اول که انگلیسى‌ها قصد حمله به شیراز را داشتند ، داستانها گفته‌اند. نام یکى از آبادى‌هاى تنگستان «تددومری» است که به عقیدهٔ عده‌اى از اندیشمندان و مورخین ، یادآور قوم تجارت پیشهٔ بسیار معروف خاورمیانهٔ امروزى (سوریه) یعنى «تدمر» یا «پالمیر» باستانى است. در مراودهٔ مردم‌ آشور ، بابل ، سومر و اکد با سواحل خلیج‌فارس و رفت و آمد فنیقى‌ها و تدمرى‌ها در خلیج‌فارس و سواحل آن در دوران گذشته محل شک و تردید نیست و در تمام طول سواحل ، منطقه‌اى مناسب‌تر از منطقهٔ تنگستان و دشتى و دشتستان وجود نداشته است.
    دشتستان (برازجان)
ناحیه‌اى که در زمان قدیم به آن شبانکاره مى‌گفتند با شهرستان دشتستان امروزى به مرکزیت شهر برازجان یکى است. همانطور که از کلمهٔ شبانکاره کاملاً آشکار است ، شغل اصلى مالکین شبانکاره ابتدا چوپانى و گله‌دارى بود که پس از به قدرت رسیدن ، شهر ایج را مرکز خود قرار دادند. این شهر یکى از شهرهاى قدیمى فارس بود و نزدیک استهبان امروزى قرار داشت. نارنج و خرما و مخصوصاً انار آن مشهور بود. این شهر پس از سقوط ملوک شبانکاره در نیمهٔ اول قرن هشتم هجرى قمرى توسط «آل مظفر» خراب و ویران گردید. ملوک شبانکاره از کازرون تا داراب را تحت نفوذ خود درآورده بودند و در نواحى جنوبى فارس حکومت مى‌کردند. برازجان یکى از پایگاه‌هاى مهم به شمار مى‌رفت و قلعه‌اى مستحکم داشت که بقایاى آن هنوز وجود دارد.
    دشتى (خورموج)
یکى از شهرستان‌هاى استان بوشهر ، شهرستان دشتى به مرکزیت خورموج است که بخش کاکى در جنوب شرقى آن قرار دارد. کاکى مرکز بلوک دشتى است که در زمان قدیم به آن ماندستان مى‌گفتند. ماندستان از نام رودخانهٔ مند یا ماند گرفته شده است. این رودخانه در مناطقى که به خلیج‌فارس مى‌ریزد به علت هموار و کم شیب بودن زمین ، سرعت چندانى ندارد ، لذا به نظر مى‌رسد آب رودخانه از حرکت باز ایستاده (مانده) است. به همین جهت به این رودخانه مند یا ماند نام داده‌اند و کناره‌‌هاى آن را که نزدیک خلیج‌فارس است ماندستان گفته‌اند. وجه تسمیهٔ دیگر ماندستان آن است که این رودخانه و زمین‌هاى اطراف آن از نظر کشاورزى فایدهٔ چندانى ندارد و گویا رودخانه در آن حدود مانده است.
    دَیِّر
شهرستان دَیِّر در ۵۰ کیلومترى شمال غرب بندر طاهرى از شهرستان کنگان واقع شده است. در این شهرستان قلعهٔ‌ قدیمى نیمه ویرانى به نام قلعهٔ جلال‌خان حاکم وجود دارد که قدمت آن بیش از ۲۰۰ سال نیست. در چند فرسخى شمال غرب دیر نزدیک محلى معروف به بردخون بقعهٔ ساده‌اى به نام امام‌زاده شاه‌محمد وجود دارد که از نظر قدمت و ارزش هنر معمارى چندان اهمیتى ندارد.
    کنگان
شهرستان کنگان در منتهى‌الیه جنوب شرق استان در نوار ساحلى خلیج‌فارس قرار دارد و از نقاط دیدنى استان بوشهر محسوب مى‌شود. بندر طاهرى از توابع این شهرستان در قرن چهارم هجرى از اهمیت بازرگانى زیادى برخوردار بود. خرابه‌هاى بندر سیراف در غرب این ناحیه در زمان استخرى و مقدسى بزرگ‌ترین بندر ایران در خلیج‌فارس بود و تمام کالاهایى که از طریق دریا به ایران وارد مى‌شد در آن بندر توزیع مى‌شد و بعد از شیراز بزرگ‌ترین شهر اردشیر خوره بود. مجموعهٔ قراین تاریخى موجود نشانگر آن است که شهرستان کنگان نسبت به سایر شهرستان‌هاى استان از اهمیت سوق‌الجیشى و بازرگانى و تاریخى جالب توجهى برخوردار است. علاوه بر آثار به جا مانده از پیشینهٔ تاریخى این شهرستان که عموماً تخریب شده‌اند ، ‌ چشمهٔ آب گرم میانلو در شمال کنگان از دیدنى‌هاى منطقه است.
    گناوه
بندر گناوه در ساحل خلیج‌فارس بین بندر بوشهر و دیلم واقع شده است. شهر گناوهٔ کنونى در جنوب گناوهٔ قدیم بنا شده است. از گناوهٔ قدیم نقاطى باقى مانده است که امروزه به نا‌م‌هاى تیرسول (شن فشرده) ، تل گنبد ، تل گورى ، تل مناره و بالاخره تل اما‌م‌زاده خوانده مى‌شود. در ویرانه‌هاى اطراف گناوه ، گوپال (گِل پختهٔ استوانه‌اى شکل به صورت سفال زرد یا سرخ رنگ که آن را به عنوان گلوله با منجنیق بر سر دشمن مى‌ریختند) فراوان به چشم مى‌‌خورد. در حال حاضر از گناوهٔ قدیم جز آثار سنگ‌ها و پى‌هاى مدفون در زیر خاک و بعضى بازماندهٔ تاق‌نماهاى سنگى ضربى آثارى مشهود نیست. گاه و بیگاه در درون گودال‌‌ها و حفره‌ها و در زیر پى‌هاى عمارت ویرانه ، سکه‌ها و دست‌افزارها و مصنوعات سنگى و سفالى یافت مى‌شود. نام این بندر در کتاب‌هاى قدیمى به صورت گنابا ، گنفه ، گناوه ، جنایه ، و جنابا هم آمده است.

 


موضوعات مرتبط: ()

برچسب‌ها: تقویم تاریخ
[ پنجشنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳٩۱ ] [ ۱۱:٤٩ ‎ق.ظ ] [ کلات ]

.: Weblog Themes By kalat :.

درباره وبلاگ

این وبلاگ جهت معرفی روستای کلات طراحی شده است. نام این روستا در زبان فارسی به صورت Kalat نوشته و خوانده می شود ولی در بین افرادی که به لهجه دشتیاتی تکلم دارند به دلیل تبدیل تمام حروف فتحه دار به کسره به صورت Kelat خوانده می شود.
امکانات وب

دانلود سینه زنی بوشهری روستای کلات (تصویری)

متن نوحه و واحد بوشهری

شروه




در اين وبلاگ
در كل اينترنت

RSS Feed