نويسندگان

1

بوی نی بوی نوا بوی عزا می آید
بوی غم های دل بدر دوجا می آید

ز حریم حرم کعبه ی دلها حسین
بوی گل های گلستان خدا می آید

خون دل میچکد از گوشه ی چشمان زمان
شیعان بوی محرم ز فضا می آید

کاروانی همه عشاق رخ حضرت حق
ز بیابان بلا بانگ نرا می آید

مه شبهای دل قافله ی  هاشمیان
آن علمدار خدا مرد و وفا می آید

برق آتش که ز شمشیر غضان می آید
سوز آهی ز دل آل عبا می آید

کاروانی همه حجاج و همه عاشق و مست
عاشقانی به بلندای منا می آید

می رود قافله ای زینت آن زینب عشق
بوی غربت ز بیابان بلا می آید



غنچه ای بر سر شاخه ی گل مینالد
بوی غمهای شه کرببلا می آید

نوبهاری که بود خلقا و خولقا چو نبی
رو به طوفان غفقان فرق رضا می آید

امشب از خیمه و از دشت  دل آیینه ها
صوت غوغای مناجات و دعا می آید

میرود قاسم او رو به سر پرده ی عشق
ز سر انگشت دلش بوی حنا می آید

همنوایان دلم جمع عزادار حسین
ز نفس های زمان بوی جفا می آِید

 

2

میرود شهزاده اکبر سوی میدان بهر دین
میچکد از چشم مولای جهان اشک یقین 

گه به اکبر دیده دارد گاه سوی آسمان
اشک دل را میکند از همرهان خود نهان

میکند در اوج غربت با خدا راز و نیاز
میگشاید لب به لب دارد نوای دل گداز

دیده سوی آسمان شاه شهیدان میکند
جان به میدان میدهد رو سوی جانان میکند

کی خدا آرام جانم سوی میدان میرود
هستی ام تاب و توانم سوی میدان میروم

یارب اینکه میرود میدان علی اکبر است
نور چشمان حسین و زاده ی پیغمبر است

تشنه لب اما دلش سیراب از ایمان تو بود
دل برید اما دلش در بند پیمان تو  بود

تشنه لب آمد که بلکه جرعه ی آبش دهم
وعده ی دیدار تو بر قلب خونبارش دهم

شرمسار از آن لب  خشکیده اکبر شدم
تا جنان من دست بر دامان پیغمبر شدم

باز هم آمد ولی بر دوش یاران خفته بود
آنزمان عالم چو زلف اکبرم اشفته بود

تا به خاک افتاد آن سرو خرامان حسین
بحر پر اشوب شد از اشک دامان حسین

میرود بر نعش اکبر در دلش طوفان غم
آسمان دیدگانش سر به سر باران غم

با خدای خویش دارد آن زمان راز  و نیاز
کی خدا این خفته در خون سجده ی من در نماز

اکبرم برخیز بابا بهر دیدار آمده
بر سر جسم پر از خون تو دل زار آمده

این بیابان اکبرم مهمانی دلدار ماست
دل بریدن گوشه ای از پرده پیکار ماست

هر که داده نوجوان دارد خبر از قلب زار
واندین درد درون سینه قلب داغدار

ای خدا در خون جوان خویش دیدن مشکل است
از جوان خویش یا رب دل بریدن مشکل است

لیک یا رب من به راهت جمله جانم میدهم
اهل بیت و هستی ام را خانمانم میدهم

کودک و پیران من اماده ی جانبازی اند
ای همه مقصود از جان دادن خود راضی اند

در رهت حتی فغانها میکند قنداقه پوش
میکند پیکان دشمن ناله ی او را خموش

 

3

 

صبح عاشورا دمید و شد جهان در اضطراب                           
از غم و اندوه و درد اهل بیت بوتراب
کربلا غرق پریشانی شد و بی تاب شد                           
بر حسین و اهل بیتش ذره ذره آب شد
شاه دین رو کرد بر آن خفتگان بی خبر                                  
اندکی شاید نهد بر جمع گمراهان اثر
بانگ زد فریاد هل من ناصر آن سالاردین                       
از ندایش آسمان لرزید و صحرا شد حزین
حر پریشان شد از آن آوای فرزند رسول                         
در تزلزل گشت و شد شرمنده ی روی بتول
شد برون از آن سراب لشکر ابن زیاد                                  
گام در وادی سرسبز رسول الله نهاد
در درونش جویبار نور جاری گشته بود                        
پای تا سر آن وجودش غرق یاری گشته بود
آمد و انداخت او خود را به پای شاه دین                         
گفت از حر کن قبول این توبه ای نور یقین
من پشیمان آمدم اما پریشانم مکن                               
تا قیامت شرمسار عرش رحمانم مکن
من رها کردم امیری و گدایی طالبم                                 
زین گدایی در دو عالم پادشاهی طالبم
سوخت این جانم از آن فریاد هل من ناصرت                   
 بگذر از من تا که حر گردد در این ره یاورت
من پریشان کردم از خود جمله احباب را                                 
 قطع کردم بر تو و بر کودکانت آب را
شرم دارم وا کنم این چشم در چشمان تو                         
رخصتم ده سر گذارم در دل دامان تو
بهر او سالار دین آغوش خود را وا نمود                       
 دیده ها از اشک همچون وسعت دریا نمود
غرق در لطف و کرم بنمود آن برگشته را                        
 داد سامان آن سراسر واله سرگشته را
کای ز ره برگشته من هم می کشیدم انتظار                         
تا کنی یاری مرا در گاه رزم و کارزار
خیز  درس توبه را با خیزشت تکمیل کن                        
خویش را تا روز محشر در جهان تمثیل کن
شد سبکبار و به جنگ کوفیان تعجیل کرد                         
در رجزهایش ز آل الله چنین تجلیل کرد
بازگشتم من به آغوش حسین ای قوم کین                
شستم این تن را به دریای زلال شاه دین
بهر جانبازی به راه حق کنون آماده ام                             
من به فرزندان زهرا دین و دل را داده ام
این بگفت و خویشتن را زد به جمع دشمنان                     
در نبرد آمد عقاب آسا بر آن اهریمنان
عشق بازی کرد در امواج دریای بلا                                        
در میان موج خون پهن دشت کربلا
تا که افتاد آن یل نام آور کرببلا                                              
جان فدا بنمود در همراهی اهل ولا
گفت بر بالینش آن سالار دین با سوز و درد                   
 سیره و نامت به هم آمیخت ای آزاده مرد
بارالها توبه ای حر گونه بر ما کن عطا                          
  کن قبول از جمع مشتاقان حضرت این عزا
گوشه چشمی به "موجی" کن تو از راه کرم                    
کن شفیعش در قیامت جمله اهل حرم

 

4

کـربـلا آغــوش غم را بــازکن

شــرح درد و غصـه را آغـــاز کن

اندک اندک می‌رسد یک قــافله

تــاوصـال دل نمــانده فـاصلـه

کربلا ایـن قافله بارش غم است

از سفـر برگشتـه غـرق ماتم است

ایـن اسیـــران اهلبیت حیـدرند

رهـــــروان مکتب پـیغمبـــرند

بـشنـو ایــن غم نالـه‌هـا را کربلا

وسعت درد وبــــلا را کــربـــلا

هیچ دانی این نوای غم زکیست؟

ایـن فغان و نـاله ‌و ماتم زکیست؟

آری زینب وای وشیـون می کنــد

بـا بـــرادر راز گفتــن می کنــــد

کـــی بـــرادر از اســارت آمدم

از دل شـــــام حقـــارت آمدم

از کـدامیـن درد و مــاتم گویمت

درکجــای این غمستان جویمت

لشکـرکــوفی زمـرگت شـاد بود

مست از خونخـواری و بیـــداد بود

دشمنت با زورِ صـد شمشیـرکین

بـرد‌ مــا را در غُـل و زنجیــرکین

بعد ازآن آوارﺓ صحــــــرا شدیم

کوچه ‌گـرد کـوی نـامردان شدیم

یا حسین جرم صغیـرانت چه بود

کـزدم شــلاق شـدگلهـــا کبود

راهــی ویرانــه اعــــــداشدیم

هم به شام وکوفه سرگردان ‌شدیم

از فـــراز بـام سنــگم می زدند

چوب و آتش تیــر ننگم مـی زدند

آه از آن زخم زبــانهــــای عـدو

طعنه هـای دشمن بـــی آبــــرو

دید چشمم هتک حرمتها حسین

بـرلب خونیــن جسارتهــا حسین

آنچه دیدم فتنـه ونیــرنگ بـود

کینـه‌های مردمی دل سنگ بـود

خطبه خواندم فتنـه‌ها شد بـر ملا

شد حـدیث ‌خون نگیــن‌کــربـلا

تـاج و تخت خصم را بــرهم زدم

زخم دل را اینچنین مــرهم زدم

هـرکجا باشم بـه‌ فــریــاد رسـا

گویم ایــن اسـرار دشت کــربلا

تـا قیـامت‌ کــوی تو محراب دل

جـایــگاه و ‌رونـق احبـــاب دل

خورده‌بین هـردم به ‌شوق ‌نینـــوا

می سـرایـد نغمـه هـایـی جـانفزا

 

5

رود، یک سر ناله مرغ هواست                       روز، تاریکست و عالم نینواست

پاسبان چادر احساس نیست                           در کنار خیمه ها عباس نیست

رفته تا از شط خون آب آورد                              جرعه ای از اشک مهتاب آورد

مثل جسمی در پی جان منتظر                  خیمه ها باز است و طفلان منتظر

اشک تنها قطره های آبشان                           قتل عام تشنگی ها خوابشان

روح مریم، عطر پاک یاس کو                            عمه زینب، پس عمو عباس کو

ای عطش زاران تف ما تشنه ایم                    ای فرات بی طرف ما تشنه ایم

دورتر، نزدیک ساحل همهمه ست            چشم طفلان مثل نهر علقمه ست

آسمان از ابر محزون می چکد                    مثل مشک پاره ای خون می چکد

وَه چه ظلمی نیزه داران می کنند                    عاشقی را نیزه باران می کنند

عشق، عباس است و عالم مشک او               چشمه یعنی آبروی اشک او

عرش بر روی زمین افتاده است                         حیدر ثانی ز زین افتاده است

آه، پشت عشق پشت زین شکست     زین مصیبت پشت شاه دین شکست

مثل بغضی در گلو آمد حسین                              یا اخا عباس گو آمد حسین

آمدم سویت اخا جان آمدم                                    دستهایت را به قربان آمدم

قطع شد دست علمدار رشید                         چون کنم از دست تو قطع امید

آه دیگر پرده بر یکسو فتاد                     دست عشق است این که از بازو فتاد

باز مظلومیت حیدر ببین                         یک ابوالفضل است و یک لشکر ببین

اندک اندک تیر باران می شود                           آسمان گرد سواران می شود

شاه ناگه کشتی تشویش شد                         غرق بحر گفتگو با خویش شد

یاد طفلان یاد زینب یک طرف                          یاد شاه تشنه مشرب یک طرف

کاش می شد اشک خود را آب کرد                        کودکان گریه را سیراب کرد

کاش می شد دیده من جامشان                 اشک خود می ریختم در کامشان

ای فلک مرغان کوثر تشنه اند                            پردگی های پیمبر تشنه اند

نعش اکبر چاک چاک افتاده است                   زینب کبری به خاک افتاده است

شیون زینب پر از داغ دل است                    قلب عالم مثل مرغ بسمِل است

می رود نالان و بر سر می زند                           مثل مرغ عشق پرپر می زند

سر جدا پیکر جدا افتاده است                         بر زمین نعش خدا افتاده است

عشق شیون می کند روی تنت                        یوسف زهرا چه شد پیراهنت

ای دل زهرا پریشان از غمت                            تسلیت یا ابن الحسن در ماتمت

 

6

بانگ آمد که زنو وقت سفر نزدیک است

شام هجران سپری گشت و سحر نزدیک است

زینب ای قافله سالار اسیران بلا

پیک خونین جگر ای دخت علی و زهرا

آه زان لحظه غمبار که چشمانت دید

از کمر شمر لعین ازره کین تیغ کشید

بعد از آن قافله بند و اسارت آمد

سیلی و خار مغیلان و شقاوت آمد

روی نی غنچه هفتاد و دو خورشید شکفت

زینب غمزده را مایه امید شکفت

وای از جور و جسارت به لب و دندانش

کوفی و سیلی و همراهی با مهمانش

کربلا شد چو حرا زینب دلسوخته را

صبر در مکتب آزادگی آموخته را

شد چو نازل به دلش سوره آلام حسین

در بیان آمده پیغمبر پیغام حسین

زین سبب کعبه دلسوختگان کرد بنا

کعبه اش نام نهادند ز غم ، کرببلا

زینب ای ترجمه ای از غزل صبر خدا

وی تو شیرازه دیوان خط کرببلا

خطبه خوان در سفر و بارگه ظلم یزید

بار بربند زنو موعد دیدار رسید

بانگ زن همسفران موسم هجران طی شد

فصل وصل آمد و اندوه اسیران طی شد

گو که آن کعبه مقصود نمایان آمد

شکرلله که شب هجر به پایان آمد

بوی آلاله از آن ملک پریشان آید

بخدا بوی حسین است که بر جان آید

عطر عباس و علی اکبر و قاسم به مشام

آید از کرببلا بدرقه ما تا شام

مژده ای چله نشینان بلاکش کزدور

شد پدیدار زنو آتش سینای حضور

باز مائیم و همان دشت لبالب ز حسین

گریه و ناله و دلتنگی زینب ز حسین

باز مائیم و بیابانی پر از حزن و بلا

دشت تفدیده تف بادیه کرببلا

باز گو قصه اندوه اسارت تا شام

گو که افزون شد از این درد، شکوه اسلام

خون و جانبازی و هجران و اسارت با هم

جان به دین داد و فرو ریخته بنیاد ستم

به حسین و حسن و قلب حزین زینب

منتقم را فرجی بهر ظهورش یا رب

"موجی" از آل علی توشه راهی برگیر

پشت بنیاد الهی تو پناهی برگیر

 

7

یا ابوالفضل اگر میروی آهسته برو
                                             میروی جان ز تنم میبری آهسته برو
ماه خوش منظر من میروی آهسته برو
                                              میروی جان زتنم میبری آهسته برو

یا ابوالفضل علمدار و سپهدار منی
                                               اندر این معرکه شوم زجان یار منی
ماه رخسار من و مونس و دلدار منی
                                                   ساقی بزم غریبان و وفادار منی
ای بهین یاور من میروی آهسته برو
                                              میروی جان زتنم میبری آهسته برو

اصغرم خفته مبادا که صدایت شنود
                                                 با خرامیدن تو ضربه به پایت شنود
ناله های من و زینب زبرایت شنود
                                             زپی کشته شدن سوز دعایت شنود
ای به این یاور من میروی آهسته برو
                                              میروی جان زتنم میبری آهسته برو

دانم ای گُرد سپاهم به لب آب فرات
                                        تشنه لب آب ننوشی و کنی قطع حیات
دوست داری که دهی اصغر لب تشنه نجات
                                                    از تو تکمیل شود آیت کل برکات
نور چشم تر من میروی آهسته برو
                                              میروی جان زتنم میبری آهسته برو

دانم آخر سپر تیغ بلا میگردی
                                          بر لب علقمه بی دست و فدا میگردی
از من و اصغر لب تشنه جدا میگردی
                                              گویم ای دل پی عباس کجا میگردی
ای تو آب آور من میروی آهسته برو
                                              میروی جان زتنم میبری آهسته برو

یا ابوالفضل بکن لحظه ای ای ماه درنگ
                                             یا که آهسته قدم زن زپی این آهنگ
دارد این فرقه بدنام برادر سر جنگ
                                            ترسم آخر بشود قد تو از خون تو رنگ
ماه خوش منظر من میروی آهسته برو
                                              میروی جان زتنم میبری آهسته برو

داغ هجران تو بر ساحت دل کم نشود
                                                  دلم آزرده ولیکن کمرم خم نشود
بهر دین سستی احباب فراهم نشود
                                                کار تو هیچ فراموش به عالم نشود
گُرد نام آور من میروی آهسته برو
                                              میروی جان زتنم میبری آهسته برو

کودکم اصغر من داد فغان میدارد
                                              از دو چشمش پی تو دُر گران میبارد
تشنگی سینه بی کینه او آزارد
                                                 در دل من شجر حزن و إلم میکارد
یاور اصغر من میروی آهسته برو
                                              میروی جان زتنم میبری آهسته برو

باید ای یاور من راه حقیقت پیمود
                                                 بال بگشوده و آبی به لب آب فزود
راوی عشق بحق کرده و کار تو ستود
                                            بر مقام تو سر آورده ملائک به سجود
سرو سیمین بر من میروی آهسته برو
                                              میروی جان زتنم میبری آهسته برو

ای فدای سر و جان تو تمامی جهان
                                          شیعه بر سر بزند بهر تو ای راحت جان
ذاکرت اشک فشاند همه شب ناله کنان
                                            دارد امید شفاعت ز تو ای راحت جان
طائر بی پر من میروی آهسته برو
                                              میروی جان زتنم میبری آهسته برو




موضوعات مرتبط: ()

برچسب‌ها: متن نوحه و واحد بوشهری , متن نوحه پیش خوانی بوشهری , متن نوحه پامنبری
[ یکشنبه ٧ شهریور ۱۳٩٥ ] [ ٢:٠٠ ‎ق.ظ ] [ کلات ]

.: Weblog Themes By kalat :.

درباره وبلاگ

این وبلاگ جهت معرفی روستای کلات طراحی شده است. نام این روستا در زبان فارسی به صورت Kalat نوشته و خوانده می شود ولی در بین افرادی که به لهجه دشتیاتی تکلم دارند به دلیل تبدیل تمام حروف فتحه دار به کسره به صورت Kelat خوانده می شود.
امکانات وب

دانلود سینه زنی بوشهری روستای کلات (تصویری)

متن نوحه و واحد بوشهری

شروه




در اين وبلاگ
در كل اينترنت

RSS Feed